Андрић је, 1919, видео српску историју као ,,кобну линију што се без престанка креће  између клања и орања”.   


8740_1

Opisujući život Srba u novom vijeku u svojoj kapitalnoj knjizi “Dugo kretanje između klanja i oranja” Milorad Ekmečić se bavi i njihovim životom u Titovoj Jugoslaviji. Uz odobrenje cijenjenog akademika, prenosimo dio teksta koji govori o uzrociVatikan, Njemačka i Sjedinjene Države su podržale otcjepljenje Hrvatske i Slovenije iz jugoslovenske države. Američki državni sekretar Džems Bejker objasnio je u aprilu 2005. da je jugoslovenskom rukovodstvu saopštio 1991. da Sjedinjene Države neće podržavati nasilno mijenjanje granica i nasilno odvajanje od zajedničke jugoslovenske države. Optužio je slovenačko političko vođstvo što je prekršilo obavezu da u pregovorima postigne saglasnost o napuštanju jugoslovenske države. Umjesto pregovora, upotrebili su silu i sredinom 1991. vojnički zaposjeli granicu i izazvali ratni sukob sa Jugoslovenskom armijom. Optužio je slovenačko vođstvo da pred istorijom snosi odgovornost za početak građanskog rata.
U stvarnosti, američka vlada je bitno pridonijela izbijanju građanskog rata u Jugoslaviji. Bila je izložena pritisku Vatikana i Njemačke da prizna nezavisnost Hrvatske i Slovenije. Vlada je 5. marta 1990. donijela odluku o ekonomskim sankcijama protiv Jugoslavije. Već do kraja te godine jugoslovenska privreda je imala deset odsto negativnog rasta. Sankcije su pogađale samo one republike koje nijesu sprovele demokratske izbore, pa su, uglavnom, pogodile Srbiju i Crnu Goru.
U maju 1990. njemački ministar spoljnih poslova Genšer podržao je otcjepljenje Hrvatske. Hrvatske ulice su uzavrele, oružani obračuni počeli, a 5. maja 1991. hrvatski nacionalisti su napali kasarnu u Gospiću. Sticao se utisak da se u Hrvatskoj obnavlja fašizam koji je 1945. bio poražen. Kroz cijelu krizu, jugoslovenske države su, kao posledica, postale nevidljive unutrašnje migracije u naselja sa jačim stanovništvom iste vjere.
To se najviše osjećalo u području Hrvatske naseljenom Srbima. U Kninu je 1981. bilo 80% Srba. Tamo je 17. avgusta 1990. počela zaštita srpskih naselja blokiranjem puteva (“balvan revolucija”). U septembru 1994. papa Vojtila je katoličkoj crkvi u Kninu poklonio zvono, godinu dana prije etničkog čišćenja srpskog stanovništva sa tog područja. Umjesto vjerskog smirivanja, dolivalo se ulje na vatru. Religiozni rat okončan 1945. obnavljao se u punom zamahu. Američka upotreba prljavih metoda, kao nikad prije u istoriji, te grozote je još uvećala.
Naoružavanje naroda po vjerskom ključu je zahvatilo i Bosnu i Hercegovinu. Pored teritorijalne odbrane, koju su imale sve republike kao svoju vojsku, stvaraju se i partijski vojni odredi. Hrvatska je u tome prednjačila. Muslimanska Stranka demokratske akcije je, shodno teoretskom obrazloženju Alije Izetbegovića iz 1970. da se islamska država stvara oružjem, formirala 31. marta 1991. svoju Patriotsku ligu. U februaru naredne godine u vojnim spiskovima imali su armiju od 120.000 ljudi, od toga 40.000 pod oružjem. Buduća istraživanja će obratiti pažnju na vremensku bliskost stvaranja muslimanskih i hrvatskih vojnih formacija, jer se u to vrijeme po Bosni i Hercegovini stvaraju hrvatski krizni štabovi. U junu 1991. nova hrvatska vlada u Baškom Polju u Dalmaciji, nadomak granice zapadne Hercegovine, formirala je vojnu školu za obuku starešina u hrvatskim vojnim odredima susjedne republike. Prema metodologiji istorijske nauke, dva različita ali vremenski bliska događaja često imaju zajednički uzrok. Vremenski blisko naoružavanje muslimana i katolika u Bosni i Hercegovini upućivalo bi da je neka treća strana, najvjerovatnije zapadne obavještajne službe, time rukovodila. Srbi u Bosni i Hercegovini su 12. jula 1990. poslednji stvorili svoju političku partiju – Srpsku demokratsku stranku.
U proceduri proglašenja hrvatske državne nezavisnosti, Srbi su u Kninskoj Krajini 28. februara 1991. zaprijetili da će se, u slučaju proglašenja nezavisnosti bez pregovora, izdvojiti iz Hrvatske. Kada je nezavisna Hrvatska proglašena bez srpskog učešća, čak i bez poslanika u Hrvatskom saboru 19. maja 1991, nakon napada na kasarnu jugoslovenske vojske u Gospiću, puni napad je počeo 2. jula 1991. Srbi iz Slavonije su proglasili svoju autonomiju 16. avgusta.
U Bosni i Hercegovini je građanski rat počeo pritiskom austrijskog ministra spoljnih poslova Alojza Moka da se rastereti srpska nadmoć u Hrvatskoj. Muslimanske i hrvatske partije su 29. februara 1992, protivno svim pravnim propisima, bez Srba organizovale referendum o nezavisnosti. Prije toga je američki ambasador Voren Cimerman (Warren Zimmermann) uspio da onemogući pokušaje Alije Izetbegovića da sa Slobodanom Miloševićem ugovori opstanak federacije u krnjem sastavu.
део разговора о књизи који је излазио као фељтон  у Дан online, дневне новине,  објављен 25. 03. 2012.

Књигу Дуго кретање између клања и орања: историја Срба у Новом веку (1492 – 1992.) бесплатно читајте овде:
Milorad Ekmečić~ Dugo kretanje između klanja i oranja : istorija Srba u Novom veku : (1492-1992)

Advertisements